Grzybica skóry owłosionej

Ilość zachorowań na grzybice skóry owłosionej wciąż rośnie. Ogniska chorobowe mogą lokalizować się w obrębie owłosionej skóry głowy oraz brody.

Grzybice owłosionej skóry głowy, w zależności od obrazu klinicznego, dzielimy na:

  1. 1. grzybicę strzygącą – drobne, liczne ogniska złuszczające, niewyraźnie odgraniczone od skóry niezajętej problemem, w obrębie zmian występują charakterystyczne, nierówno ułamane włosy, stan zapalny jest nieznaczny.
  2. 2. grzybicę drobnozarodnikową – ogniska złuszczające mniej liczne i większe niż w grzybicy strzygącej, w obrębie, których występują charakterystyczne, równo ułamane, kilkumilimetrowe włos.
  3. 3. grzybicę woszczynową – w jej przebiegu występują szaro-żółte tarczki woszczynowe, pod którymi często zostają blizny, z trwałym wyłysieniem; może mieć także postać łupieżopodobną i łuszczycopodobną.

Każdy rodzaj grzybicy najczęściej wymaga leczenia miejscowego i ogólnego. Wdrożenie terapii ogólnej powinno być poprzedzone badaniem mykologicznym i hodowlą, w celu dobrania odpowiedniego leku.

Należy pamiętać, że aby doszło do rozwoju grzybicy muszą zaistnieć jednocześnie dwa aspekty: bezpośredni lub pośredni kontakt z czynnikiem wywołującym- grzybem oraz upośledzenie bariery ochronnej, uszkodzenie układu immunologicznego naszego organizmu.

Czynniki, które zwiększają szanse zakażenia grzybicami skóry głowy to przede wszystkim: zaburzenia odporności, choroby metaboliczne, np. cukrzyca, przerwanie ciągłości naskórka, stany zapalne, antybiotykoterapia, korzystanie ze wspólnych artykułów do higieny i pielęgnacji skóry głowy- szczotek, ręczników, grzebieni.